ვინ აღარ ისაკუთრებს ილიას,

და რომ დიდია, და მხოლოდ ეროვნული ინტერესებიდან გამომდინარე რომ მოღვაწეობდა მთელი 32 წელი, ამის უპირობოდ აღიარების ერთგვარი ფაქტია ისიც, რომ დღეს, საუკუნის შემდეგ, ყველა მის სახელს იყენებს ფარად,

მის სახელს ეწებებიან დღევანდელი ფსევდოკონსერვატორი რუსეთუმეებიც და მარქსიზმის, ანუ, მსოფლიო კომუნიზმის მოძღვრების მემკვიდრე თანამედროვე გლობალიზმის მსახური ფსევდოლიბერალებიც.

დიახ, სწორედ ისე, როგორც გამსახურდიას სახელს იყენებს ფარად ახლა ნაციც და ქოციც, და ყველა ჯურის ხელმოცარული პოლიტნაგავი, და სისტემურ სუფრასთან თავისი ადგილის დაკავების მოსურნე ფესვდოეროვნულებიც.

და სიმართლე სად არის? რა თქმა უნდა ფაქტებში, და ლოგიკაში.

ვინც ილიას რუსეთუმედ მიიჩნევს, საერთოდ გაგებაში არ არის ისტორიის, და საერთოდ ლოგიკაშიც და აზროვნებაშიც უჭირს, რადგან სხვა მოცემულობას რომ თავი დავანებოთ, ვერ აანალიზებს რატომ მოკლეს ილია სწორედ სოციალ – დემოკრატებმა,

იმ პარტიის წევრებმა, რომელიც რუსული სოციალ- დემოკრატიის განუყოფელი ნაწილი იყვნენ, და საქართველოსაც მხოლოდ და მხოლოდ რუსეთის იმპერიის სივრცეში განიხილავდნენ, და მათი ბრძოლა მეფის რუსეთთან მხოლოდ და მხოლოდ ავტოკრატიული სისტემური ქვაბის მარქსისტული საღებავით გადაღებვას ემსახურებოდა.

სწორედ იმიტომ მოკლეს ილია ეროვნული თვითგამორკვევის იდეოლოგი რომ იყო, სწორედ ამიტომ გაყიდეს მრავალჯერ სოცდემოკრატებმა და შემდეგ საბოლოოდ მენშევიკებმა დამოუკიდებელი საქართველოც, რადგან მუდამ რუსეთის ნაწილად მიიჩნევდნენ თავს.

და სისტემური ქვაბის შიგთავსის შეცვლაზე არც არასდროს უფიქრიათ.

სწორედ ისე, როგორც დღეს, ამ ბოლო 30 წლის განმავლობაში არც ერთი ხელისუფლებას არც უცდია შეეცვალა ის ბოლშევიკური სისტემა, რომელიც საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ დამკვიდრდა ამ ქვეყანაში და ერთნი ახლა ისევ რუსეთის იმპერიისკენ მიგვერეკება, მეორენი დასავლური გლობალიზმისკენ, რაც რა თქმა უნდა, ერთი და იგივეა.

ხო, ილიასთან მიმართებაში მართლაც მარტივი გასაგებია ყველაფერი, რადგან ყველაფერი ხელისგულზე დევს,

ამიტომ მოდით ამ წერილით ახლა ერეკლე მეფის ბრძოლის გზას გავყვეთ ლოგიკით, და მოკლედ, რადგანაც მასზეც სხვა დროს უამრავი სტატია მაქვს გამოქვეყნებული,

და თუ ვინმეს სიმართლის გაგება უნდა, ყოველთვის მონახავს საშუალებას სიმართლემდე მისასვლელად, და ვისაც არა, – ის მუდამ მონახავს მიზეზს, ამ სიმართლეს თვალი აარიდოს.

ხო, იმ იძულებით ნაბიჯზე, რომელიც ერეკლე მეფემ გადადგა, ბევრჯერ ვისაუბრე.

მე რა, 300 წელი ამ თემებზე კამათობდნენ საქართველოში, რამდენად მართებულად მოიქცაო მეფე,

და ჩემი აზრით, სულ ტყუილად ასკდებოდნენ ერთმანეთს.

და საერთოდ მართლა უაზრობაა, სამი საუკუნის წინანდელ ამბებს დღევანდელი გადმოსახედიდან რომ ვარჩევთ „ჭკვიანური“ სიფათებით.

ან რა სჭირს მეფე ერეკლეს საქმეებს ჩვენი გასარჩევი.

არც შეცდომა მგონია მე მისი ნაბიჯი, მაგრამ არც სამუდამო გადაწყვეტილება.

ვფიქრობ ჩვეულებრივი, რიგითი და დროებით მანევრი იყო დიდი და გადამწყვეტი ომის წინ, ერეკლე რომ ემზადებოდა შიიტების წინააღმდეგ.

სხვანაირად ვერ გაარყევდა რუსს.

ხელი მოუწერა მას შემდეგ რაც უარი მიიღო წერილზე, რომის პაპს და დასავლეთის მეფეებს რომ გაუგზავნა და სამხედრო დახმარებას ითხოვდა.

თავის გეგმაზე, მომავალ ომსა და ერთიან სტრატეგიაზე საუბრობდა იმ წერილში ერეკლე.